να βιβλο σε περιμνει, βρες το!

 

Του Eliacer Cansino

 (Ισπανα)

 

«ταν να μικρ καρβι, που ταν αταξδευτο…

Κι κανε να μακρ ταξδι… σε πεντ’ ξι εβδομδες…

 

Μθαμε να παζουμε και να τραγουδμε προτο μθουμε να διαβζουμε. Στον τπο μου, εμες τα παιδι τραγουδοσαμε αυτ το τραγοδι προτο καταφρουμε να συλλαβσουμε. Πιανμασταν σ’ να κκλο στο δρμο και οι φωνς μας παρβγαιναν με κενες των τζιτζικιν, καθς τραγουδοσαμε ξαν και ξαν για το μικρ καρβι και τον καημ του που ταν αταξδευτο.

          Καμι φορ, φτιχναμε χρτινα καραβκια, τα ρχναμε στους νερλακκους και τ’ αφναμε να βουλιξουν χωρς ποτ να φτσουν στη στερι.

          μοιαζα κι εγ με μικρ καρβι αραγμνο στους δρμους της γειτονις μου. Περνοσα τ’ απογεματα πνω σε μια στγη, κοιτντας το ηλιοβασλεμα, κανα νειρα για το μλλον - χωρς καλ καλ να καταλαβανω αν ψαχνα στο πειρο μσα στην καρδι μου – και φανταζμουν ναν κσμο πανμορφο που δεν γινταν ακμα να τον αντικρσω.

          Πσω απ κτι κουτι, σε μια αποθκη του σπιτιο μου, ταν να βιβλο που ταν κι αυτ αταξδευτο,  αφο κανες δεν το εχε διαβσει. τσι, ποτ δεν του εχα δσει σημασα, δεν εχα προσξει καν πως ταν εκε. να χρτινο καραβκι, κολλημνο στη λσπη. να μοναχικ βιβλο, κρυμμνο σ’ να ρφι, πσω απ χαρτκουτα…

          Μια μρα, καθς ψαχνα κτι, το χρι μου γγιξε τη ρχη του βιβλου. Αν μουν βιβλο, τσι θα μιλοσα για κενη τη στιγμ: «Μια μρα, το χρι ενς παιδιο γγιξε το κλυμμ μου κι εγ νιωσα τα πανι μου ν’ ανογουν, ρχισα να ταξιδεω!»

          Τι κπληξη, ταν η ματι μου πεσε τελικ επνω του! ταν να μικρ βιβλο με κκκινο κλυμμα και χρυσ γρμματα. Το νοιξα με λαχτρα, λες κι ανακλυψα να σεντοκι με θησαυρ  κι ανυπομονοσα να δω τι εχε μσα. Δεν απογοητετηκα. Μλις ρχισα να το διαβζω,  κατλαβα πως μου υποσχταν περιπτειες. Τα κατορθματα του ρωα, οι καλο και οι κακο, οι εικνες με τις φρσεις απ κτω που τις κοταζα πλι και πλι, οι κνδυνοι, οι εκπλξεις… λα με ταξδευαν σ’ ναν κσμο γνωστο και συναρπαστικ.

          τσι γινε κι ανακλυψα πως πσω απ το σπτι μου ταν να ποτμι, και πσω απ το ποτμι μια θλασσα, και σ’ εκενη τη θλασσα να καρβι ετοιμαζταν να σαλπρει. Το πρτο εκενο καρβι το λεγαν Ισπανιλα[1], μα θα μποροσε να λεγταν και Ναυτλος, Ροσινντε[2],  Καρβι του Σεβχ του Θαλασσινο, Μεγλο Καρβι του Χκελμπερι… λ’ αυτ, σο κι αν περνει ο καιρς, θα βρσκονται πντα εκε, περιμνοντας μια παιδικ ματι, κποιο παιδ να τα προσξει, για ν’ ανοξουνε πανι και να σαλπρουν…

          Μην περιμνεις λλο, λοιπν! Τρξε και διλεξε να βιβλο. Διβασ το και θ’ ανακαλψεις τι, πως ακριβς λει εκενο το τραγοδι, που τραγουδοσα ταν μουνα παιδ, δεν υπρχει καρβι, σο μικρ κι αν εναι, που κποτε δεν ρχεται ο καιρς να μθει να ταξιδεει.

 

 

 

Μετφραση.: Λτη Πτροβιτς-Ανδρουτσοπολου

 

[1] Σημ. μετ.: Νησ της Καραβικς που ανακλυψε ο Χριστφορος Κολμβος και σμερα το μοιρζονται η Ατ και η Δομινικαν Δημοκρατα

[2] Σημ. μετ.: Το λογο του Δον Κιχτη